Dam tot Damloop 2017, krijg ik dan eindelijk mijn revanche?

Gisteren was het eindelijk D-Day! De Dam tot Damloop stond op het menu.
Na een teleurstellende editie vorig jaar, was ik dit jaar meer dan eens gebrand om revanche te nemen. Maar kreeg ik die ook?

Vorig jaar liep ik voor het eerst de Dam tot Damloop. Echter, door de nasleep van een buikgriepje had ik er een onbevredigend gevoel bij. Zou dat dit jaar veranderen?
Twee weken geleden liep ik redelijk relaxt de Tilburg Ten Miles uit, dus dat bood een hoop perspectief om dit jaar de Damloop eens lekker te gaan rocken.

Natuurlijk ging ik niet voor een (voor mij) toptijd. Eerlijk is eerlijk, het is nogal debiel om met een blessure deel te nemen aan wedstrijdjes. Want ook al loop je hem rustig, het doet je blessure geen goed. En waar ik andere altijd erop wijs om goed naar hun lichaam te luisteren, luister ik wellicht nog wel zelf het slechtst naar mijn eigen lichaam.

Voor de start had ik met Alize afgesproken, die ik via Instagram heb leren kennen. Natuurlijk was ik samen in Amsterdam met mijn hardloopmaatje Tilly. Ook kwam ik Niki en Wendy nog tegen. Maar goed, Alize wilde graag een tijd lopen van ongeveer 1″35″00. Zij zou samen met haar loopmaatje Pieter gaan lopen en ik zou kijken of ik ze een beetje kon pacen. Althans, dat had ik zelf bedacht haha, want ik wilde nog wel een beetje geprikkeld worden.

Om half 3 mochten wij (geleidelijk aan) starten. Ik startte heel rustig, omdat we al heel snel door de Ijtunnel moesten. En de meeste Damlopers zullen beamen, die wil je niet te hard nemen, want je moet daarna nog een eindje haha. Afijn, ik wilde het eerste deel rustig lopen, zodat ik de tweede helft mijn tempo iets of wat kon opschroeven. Nog altijd die 1″35″00 in mijn achterhoofd.

Wat me wel opviel, was dat het dit jaar benauwder leek in de Ijtunnel dan het jaar ervoor. Dus het zweet gutste al uit mijn lichaam en we waren niet eens een kilometer ver haha. Op zich kon ik het tempo lekker volhouden. Niet te snel, niet te langzaam. Gewoon heerlijk hardlooptempo voor mij.

Maar ook dit jaar zou de Damloop een pain in the ass worden! Na ongeveer een kilometer of 7 werd mijn rechter knie in eens stijf. Juist, mijn blessure knie! Ik wilde niet verkrampt gaan lopen, uit angst voor klachten aan mijn heup. Dus hup, tempo eruit en proberen ‘normaal’ te lopen. Maar 9 kilometer is dan nog best een eindje!

Tegen beter weten in toch de wedstrijd uitgelopen. Had ik eigenlijk uit moeten stappen? Waarschijnlijk wel. Ben ik te koppig om naar mijn eigen advies te luisteren? Absoluut!
Ik loop hem liever in een klote tijd uit, dan dat ik had moeten uitstappen. Ik weet het, een verkeerde mindset. Maar ik baal er dan zo van dat mijn lichaam hapert, dat ik liever probeer mijn lichaam voor de gek te houden, dan dat ik naar mijn lichaam luister.

Nou ja, ik probeer toch een beetje naar mijn lichaam te luisteren. Want over twee weken staat de halve marathon tijdens de Bredase Singelloop op het programma. En ik heb besloten om mijn startnummer om te zetten naar 10 kilometer. Want gisteren had ik het echt heel zwaar, ondanks dat ik niet voluit ben gegaan. En ik weet dat er veel vals plat aanwezig is op het parcours van de Damloop. Maar zelfs op een vlakke ondergrond is 5 kilometer verder lopen gewoon pittig.

Conclusie, heb ik mijn revanche kunnen nemen? Ja en nee.
Vorig jaar liep ik de Damloop in een tijd van 1″37″22. Dit jaar liep ik hem in 1″33″56. Kortom, wel een PR tijdens de Damloop. Maar ik heb hem niet lekker gelopen, dus in dat opzicht wil ik volgend jaar weer een herkansing ;).

Groetjes,

Laat even iets van jezelf horen.