Damn you onzekerheid!

Enige tijd geleden postte ik een foto op Instagram, van een e-mail die ik had van Fit for Free met daarin een bevestiging van mijn gratis dagpas. Ik wil krachttraining doen, naast het hardlopen. Mezelf prettiger voelen in mijn lichaam. Niet meer mijn buik hoeven in te houden uit onzekerheid. Ik wil dit! Ik doe dit! Ik kan dit!

Maar dan slaat die verdomde onzekerheid toe! Nou snap ik ook wel dat iedereen wel eens (of vaker) onzeker is. Maar daar gaat dit bericht niet over.

Deze post wil ik gewoon met jullie delen, puur om gewoon even eerlijk te zijn over bepaalde dingen. Mezelf digitaal kwetsbaar opstellen.

*Het bericht kan soms warrig overkomen.
Dat komt doordat ik de dingen zeg zoals IK ze ervaar.
En ja, dat kan soms voor verwarring zorgen. *

Al vanaf jonge leeftijd ben ik onzeker. Was nooit sportief, nooit populair. Vrienden had ik nooit. Ik blonk nooit ergens in uit. Was vrij lang, slungelig en super dun met een nerdig uiterlijk. Kortom, ik was de ideale pispaal voor de lokale pesters. En dat heb ik geweten ook!
Daarnaast had ik ook niet het meeste perfecte gebit. Rond mijn puberteit ben ik ook nog eens met mijn bovenkant op een glasplaat gevallen, wat resulteerde in een vrij bloederige bende. Waarbij de bovenkaak zo goed als gescheiden was van de rest. Kortom, de wortels dood gevallen. Met een slecht gebit als gevolg.
Rond  mijn 25ste levensjaar besloten dat het genoeg was. Ik wilde geen slecht gebit meer! Dus de stap gezet om alles uit mijn mond te laten verwijderen aan tanden (zowel boven als onder). En een gebitsprothese te laten aanmeten (ja, letterlijk een kunstgebit). Even voor grappige noot in het verhaal. Ik heb meer porselein in mijn mond, dan menig oud omaatje in haar servieskast 😉
Daarnaast schaam ik me voor mijn lichaam. Gebrek aan spieren, ik oog nog altijd wat slungelig.

Ik had het waan-idee dat met het verhelpen van mijn onzekerheid op gebit gebied, mijn onzekerheid voorbij was. Ik kon nu ronduit lachen, zonder dat men mijn slechte gebit zou zien.
Maar helaas, de onzekerheid zat veel dieper dan dat!

Qua sport heb ik het één en ander uitgeprobeerd. Van proeflessen karate (lees, ik werd finaal in elkaar getrapt door zwarte banders, puur voor de fun) en judo (daar heb ik wel leren vallen). Tot redelijk fanatiek badmintonnen. Daarna nog wat jaartjes geld gestoken in een gedoemde carrière tot kart-coureur. Niet ala Max Verstappen, maar gewoon op recreatief niveau. Ik wilde mee doen met het IKK (Indoor Kart Kampioenschap). Maar geen vervoer gooide al gauw roet in het eten. Daarna overgestapt naar de outdoor endurance races op Circuitpark Berghem. Met, hoe ironisch, een 5de plaats tijdens mijn allerlaatste outdoor-race.
Tijdens het karten heb ik wel gezien dat ik conditioneel wat aan kan. Ik presteerde het als 1 van de weinige teams, om als enigste rijder 2 uur non-stop te blijven rijden (wel met verplichte pitstop).

Kortom, zowel persoonlijk (er is nog veel meer gebeurd, maar dat is niet geschikt voor op de blog) als op sport gebied is er het één en ander de revue gepasseerd. Maar wat ik ook deed, de onzekerheid was altijd aanwezig.

Allerlei gedachtes wierpen en werpen nog steeds allerlei barrières op.

  • Mensen mogen mij niet.
  • Ze zullen mij vast raar aan staan kijken.
  • Ik ben niet goed genoeg.
  • Mensen zullen mij uitlachen.
  • Etcetera etcetera etcetera.

Ik ben gewoon bang voor mensen en dat probeer ik met een te grote bek te compenseren. Want als niemand mij aardig vind, zal ook niemand met mij willen omgaan en kan ik dus ook geen fouten maken. Terwijl ik juist best wel sociaal ben. Ik wil ook gewoon vrienden om me heen hebben. Dus het werkt elkaar alleen maar tegen. Daarnaast gooit mijn ADHD ook nog eens roet in het eten door de angsten die ik heb te versterken.

Kijk het punt is, ik wil echt wel gaan sporten. Super graag zelfs. Maar ik durf gewoon niet.
Bang voor de mensen, bang voor wat men mogelijk zou kunnen denken of zeggen van mij. Bang voor de mega gespierde mensen, terwijl ik 5 kilogram omhoog probeer te krijgen. Ik kan honderden dingen bedenken om niet te gaan, ik kan nog meer bedenken om wel te gaan. Maar de angst overheerst momenteel alles wat ik doe. Heeft altijd alles overheerst. Gevoelsmatig zou ik het liefst gewoon hebben dat iemand me aan de hand mee zou nemen. Een soort schijn veiligheid. Maar kom op zeg, ik ben verdomme 31. Waar gaat het over!

Ik zei toch al dat het een warrige post zou worden 😉
Conclusie is, ik ben onzeker en bang om de stap te zetten om naar de sportschool te gaan en binnen te stappen. Zo erg zelfs dat de gedachte alleen al zorgt dat ik misselijk word 🙁
Ik ben jaloers op de mensen die hun onzekerheid opzij hebben weten te zetten en aan zichzelf zijn gaan werken of hebben gewerkt. Ik hoop ook ooit één van die mensen te zijn.

5 reacties

  1. Rimco, dankjewel voor dit eerlijke verhaal. Die like krijg je daarvoor. Het is jammer dat je zo onzeker bent. Ik ken je niet persoonlijk natuurlijk, maar heb het idee dat je wel de moeite waard bent om je te leren kennen. Onzeker zijn is kut. Sorry voor de vleeswaren. Maar dat is het. Ik kan niks zeggen wat dat zal veranderen. Maar sporten helpt echt met je eigenwaarde omhoog te laten stijgen. Ik kan alleen zeggen: go for it en just do it!

  2. Ik heb je nu 2 keer in levende lijven ontmoet en vind dat je de persoonlijkheid hebt om de onzekerheid achter je te laten. Schud het af. Sportschool: ook ik kom er! En ik til echt geen 50 kilo, maar dat interesseert me niet. Ik doe het voor mezelf en niet voor anderen. En wat betreft hardlopen: ik weet zeker dat je hier nog heel veel progressie gaat maken. En we spreken nog een keer af om samen te hardlopen.

  3. Beste Rimco,
    Ik kwam via het project Vita Activa van Daniel Linehan in contact met een aantal “wazige” activiteiten waaronder het aarden. Ik ben serieus nuchter, maar ik moet nu toch wel toegeven dat het helpt. Het maakt je bewust van je eigen ik. Als ik over jouw onzekerheid lees en nadenk, kan je onzekerheid zien als het niet kunnen voldoen aan het beeld dat anderen van je hebben. Jouw focus moet echter bij het beeld liggen dat je van jezelf hebt. Als je wilt kan ik wel eens informeren bij mijn Vita Activa vrienden of ze hier of daar een workshop weten.

Laat even iets van jezelf horen.