Ja, ik ben er nog!

Het is de meeste van jullie vast wel opgevallen dat het een beetje stil was rond mijn persoontje. En dat was ook niet geheel zonder reden.

Allereerst was ik een beetje mijn blog mojo kwijt. Het ´iets moeten posten´ stond me een beetje tegen en de berichten die ik wilde posten, vond ik dusdanig slecht dat ik bewust deze niet online heb gezet. Daarnaast zit het lichamelijk ook niet heel erg mee. Een aantal van jullie is hier wellicht al een beetje van op de hoogte, maar ik vrees dat het de meeste toch ontgaan is.

Wat is er dan aan de hand?

Het is eigenlijk al een hele poos aan de hand, maar besteedde ik er geen aandacht aan (i know, slecht slecht slecht). Maar al een hele tijd kan ik niet op mijn rechterknie steunen als ik bijvoorbeeld op mijn knie wil zitten. Nooit echt bewust bij stilgestaan, dacht dat het gewoon een beetje bij mij hoorde.
Maar een poosje geleden was ik rustig mijn rondje aan het doen en toen voelde ik iets in mijn heup/bekken. Het voelde alsof het uit de kom schoot. Oké, misschien verkeerde beweging gemaakt? Even rustig uitgelopen en besloten om een afspraak hiervoor te maken bij de fysiotherapeut.

Naast de pijn in mijn heup, begon ook mijn rechterknie weer op te spelen. En ook al hebben de therapeuten hiervoor allemaal gezegd dat het te maken had met mijn spieren in mijn knie, ik vertrouwde het niet helemaal. Het zou te maken hebben met verminderde spierkracht in mijn rechterknie, en een hele lange tijd wilde ik dit ook graag geloven (tegen beter weten in). Maar hoe vaker ik hiermee naar de fysio ging, hoe meer ik eraan ging twijfelen. Het voelde gewoon niet als iets wat te maken had met een spier. Bedoel, ik ken spierpijn vrij goed. Nou wil ik absoluut niet zeggen dat ik het beter weet dan specialisten, maar ik ken mijn lichaam dusdanig dat ik het spier verhaal niet helemaal meer geloofde. Dus besloten een date te plannen met mijn huisarts.

Voor mijn vakantie naar Frankrijk kon ik bij de beste man terecht en we hebben uitgebreid besproken het hoe en wat met mijn knie. Uiteindelijk moest ik op de behandeltafel/stoel liggen en liet ik de huisarts zijn ding doen. Zijn conclusie, (*@^(*$@^(*@$, althans zo klonk het voor mij haha. De vreemde woorden werden me om de oren gegooid en ik knikte een beetje alsof ik wist wat hij zei. Gelukkig kent mijn huisarts mij een beetje, dus met een lachje zei hij dat hij het wel even in het Nederlands zou uitleggen haha.

Zijn conclusie was dat ik vocht achter mijn rechterknie had (al denk ik dat ik dat ook links heb) en hij constateerde iets wat leek op een slijtage onder aan mijn knie (precies mijn pijn plekje). Hij zou mij een doorverwijzing geven naar de sportarts hier in Breda bij het Amphia ziekenhuis. En toen kon ik weer op huis aan.

Onderweg naar huis begonnen de doom gedachtes zich meester te maken over mij. Want dit is natuurlijk niet iets wat je als hardloper wil horen. Slijtage aan je knie, HET onderdeel wat je veelvuldig gebruikt als je hard loopt. Slijtage, knie, sportarts, ziekenhuis. Aan iets anders kon ik op dat moment niet denken. Is dit het einde van mijn hardloop ‘carrière’? Maar ik wil nog zoveel loopjes doen? Ik moet nog 33 jaar worden en ik heb al slijtage aan mijn knie! Je hoort het al, de emoties gierden door mijn lijf. Want het merendeel van de gedachtes die je op dat moment slaan nergens op. Rationeel gezien snap ik dat ook wel, maar emotioneel was ik een slappe elastiek.

Thuis aangekomen het nieuws gedeeld met de vrouw, die meteen gekscherend ging roepen “ach, dan laat je toch een nieuwe knie erin zetten”. Ja, ik zal even op de site van Ikea kijken voor een doe het zelf pakket! Nee, niet het meest leuke wat ik wilde horen op dat moment. Uiteindelijk ging ze met de kindjes boodschappen doen, en toen werd ik nog emotioneler. Ik heb zitten huilen, want dit kon toch niet waar zijn.

Nu een goede anderhalve week verder kan ik het gelukkig een beetje relativeren. Nee een slijtage hoeft niet het einde te zijn van het hardlopen. Op 30 augustus heb ik een afspraak staan met dokter Backhuijs in het Amphia en gaan we kijken hoe en wat. Ondertussen ben ik nog een keer bij de fysiotherapeut geweest omdat ik weer wat last van mijn heup had, nadat ik tijdens de training van afgelopen maandag weer het gevoel had dat mijn heup uit de kom floepte. En ik ben preventief glucosamine aan het slikken om in ieders geval het kraakbeen te versterken (althans, poging doen tot). Verder neem ik voor nu even rust, aangezien ik zondag de Breda Urban Trail heb, 1 september de Rooi Pannen Spoorzone run (5km) en op 3 september de Tilburg Ten Miles (16,1 km).

Is het slim? Vast niet, maar ik hoop dat ik tegen die tijd voldoende hersteld ben van mijn heup dat ik het toch enigszins wel kan voltooien. Hoe dan ook, ik sta er positief in en ik zie wel wat er 30 augustus verteld word. Ik ben hoe dan ook gemotiveerd om hier sterker uit te komen, want dit is niet het einde van het hardlopen voor mij!

Groetjes,

Laat even iets van jezelf horen.