Mastboscross 2016 verslag

Gisteren was het dan zover. Mijn allereerste wedstrijd van 2016: Mastboscross! Gezien het weer van de afgelopen dagen, kon dat maar één ding betekenen. MODDER MODDER en nog eens MODDER.

En modderig was het zeker ;).
Vorig jaar ging ik toevallig met onze hond naar het bos toen het mastboscross was. Best wel balen, want ik wilde hier aan meedoen. Gelukkig is het een jaarlijks terugkomend evenement. Dus dit jaar wilde ik hoe dan ook meedoen!

Zondagochtend – Ik sta niet op tijd op. Vanmiddag om 15:15 uur aan de start staan van de Mastboscross, dus ik besluit even wat langer te blijven liggen. Ik vraag me af hoe mijn lichaam zich houd. Want afgelopen donderdag is er iemand achterop onze auto geklapt toen ik stil stond vanwege een afslaande auto. Die donderdag, vrijdag en zaterdag voelde ik mijn nek nog wel een beetje. Maar het bleef spannend.

Gelukkig voelde ik geen pijn in mijn nek, maar ik wilde niet te hard van stapel lopen. Gewoon kijken hoe het lopen zou gaan, van te voren geen doelen stellen. Nou ja, lopen is mijn enigste doel. Afstand is onbelangrijk. Iedere kilometer is er één.

Zondagmiddag – Nog altijd geen last van mijn nek. Ik eet wat brood en ga mezelf klaar maken voor Mastboscross. Qua kleding lijk ik momenteel wel een vrouw (sorry dames, jullie weten dat het klopt haha). Het regent, maar het is niet koud. Dus ga ik voor korte broek met lange mouwen shirt, of lange broek met korte mouwen shirt? Uiteindelijk besluit ik een lange broek met korte mouwen shirt aan te trekken. Maar ik neem voor de zekerheid wat extra kleding mee, mocht ik van gedachten veranderen wat betreft kleding. Omdat onze auto bij de garage staat, stuur ik een berichtje naar mijn schoonmoeder. Of ik haar auto mag lenen voor die middag. Het mag en hij staat klaar om opgehaald te worden.
Ik laat onze hond nog even snel uit, geef mijn vrouw en kinderen een dikke kus en ga naar mijn schoonouders voor de auto.

Het regent nog altijd. Het is druk onderweg en het parkeren bij AV Sprint is een crime. Al vanaf het begin van de straat staan de auto’s langs de kant geparkeerd. Auto’s rijden aan en af. De RunnersWorld Prestatiecross is de afsluiting van het Mastboscross weekend. Dus mensen ga na het zien van de toppers richting huis. Dat zou voor wat parkeer verlichting kunnen zorgen.

Ik parkeer de auto en besluit mezelf nog even warm te kleden tot aan de race. Sweater aan en startnummer halen. Onderweg naar het hoofdgebouw loop ik over de atletiek baan. Er lopen een hoop renners zich warm, terwijl er ook nog lopers bezig zijn met hun cooling down. Al met al een indrukwekkend gezicht om te zien. Eenmaal in het hoofdgebouw ziet het er zwart van de mensen. Met een beetje duwen en trekken kom ik uiteindelijk bij de startnummer afhaal locatie.

Dan zie ik een Willem, een mede loper van de MastbosRunners en ga even bij hem staan om de tijd te doden tot aan de start. Nog een kwartiertje tot de start. Ik loop even terug naar de auto, doe mijn sweater uit, neem nog wat water en besluit te gaan lopen met een lange broek en korte mouwen shirt. Even mijn warming up doen, wat rek en strek oefeningen en gaan met die banaan!

Samen met Willem. Mede loper bij MBR

Race time! – Het startschot klinkt! De hele groep gaat vanaf het atletiek richting het mastbos. Ergens verwachtte ik een redelijk zuiver parcours tot aan het bos. Maar al gauw komen we tot een soort van stilstand, vanwege de modder waar we doorheen moeten. En dat zou niet het laatste beetje modder zijn van de race!
Even verderop nog een modderpoel, gevolgd door 2 boomstronken waar we overheen moeten springen. Verderop weer wat modder. Lopers proberen links erlangs te gaan, rechts erlangs te gaan. Sommige besluiten gewoon recht erdoorheen te gaan. Voor sommige lopers word op een onaangename manier duidelijk dat het spekglad kan zijn met de modder. Ik zie voor mij lopers onderuit gaan en twijfel over hoe ik de modderpoel ga omzeilen (of er dwars doorheen). Ik besluit recht erdoorheen te gaan. In mijn ogen is dat de meeste veilige manier om overeind te blijven. Ik word van links en rechts ingehaald door de fanatieke crossers. Maar mijn doel blijft gewoon lekker lopen.

Door de modder lopen is zwaar. Zwaarder dan ik me van te voren had voorgesteld. Bij iedere modderpoel die op het parcours opdoemt, gaan iedere keer mensen onderuit. Ik merk dat ik steeds voorzichtiger ga lopen. Ook al heb ik geen last van mijn nek, ik wil geen blessures overhouden aan deze cross. Volgens de organisatie is kun je kiezen uit 6 opties tijdens het lopen.

optie 1 : 1080 meter (1 x ronde groen)
optie 2 : 2105 meter (2 x ronde groen)
optie 3 : 3130 meter (3 x ronde groen)
optie 4 : 5375 meter (3 x ronde groen + 1 x ronde geel)
optie 5 : 7620 meter (3 x ronde groen + 2 x ronde geel)
optie 6 : 9865 meter (3 x ronde groen + 3 x ronde geel)

Na mijn 3 gelopen groene rondes overweeg ik de handdoek in de ring te gooien. Het is loodzwaar, ik krijg mijn ademhaling niet onder controle. Maar besluit te kijken wat de gele ronde inhoud. Op de één of andere manier hervind ik wat van mijn krachten en besluit een tweede gele ronde te doen. Lichamelijk heb ik het echt zwaar. Mijn benen voelen zwaar en door alle modder word het zwaarder om mijn voeten op te tillen. Geestelijk wil ik doorgaan, maar mijn lichaam begint duidelijk te sputteren. Ik besluit gas terug te nemen. Gewoon lekker gaan lopen, niet proberen een bepaald tempo aan te houden. En dat werkt, door wat rustiger te lopen kan ik de focus op mijn ademhaling leggen. Dat zorgt ervoor dat ik weer wat kracht terug krijg. Oké, het zorgt er wel niet voor dat ik weer op volle wedstrijd sterkte ben, maar het is hoopvol. Ik loop de richting de finish (of de laatste ronde) en ik twijfel. Nu heb ik volgens de organisatie 7620 meter gelopen. Niet slecht voor de allereerste keer cross. Langs de kant word er van alles geroepen over doorgaan en dat het wel goedkomt. De finish komt in zicht. Wat zal ik doen? Tevreden zijn met wat ik heb gelopen? Of misschien toch nog een laatste ronde eruit proberen te persen? Het word optie 2! Ik ga proberen de volle afstand te lopen!

Is het slim? Geen idee. Ga ik het doen? Absoluut. Ik ben nu al zover gekomen, dus waarom mezelf niet dwingen dat laatste beetje extra te geven? Iedereen die mij kent, weet dat ik tot het uiterste ga. Dat ik mezelf dwing net dat beetje extra te geven, al is het tegen beter weten in. Op de lichamelijke vermoeidheid na voel ik me geestelijk nog redelijk fit. Dus die laatste ronde ga ik proberen op karakter te lopen. Geestelijk mijn lichaam overtuigen dat het wel gaat. En wat er gebeurt, ik heb geen idee. Misschien waren het de lopers die in de buurt liepen, maar ik kan weer tempo maken. Ik sluit aan bij een klein groepje en probeer hun tempo aan te houden. Ik ga niet meer op mijn eigen ongemakken letten, maar ga me focussen op het groepje. Aan het einde van de laatste ronde moet ik dan toch echt afhaken wat betreft hun tempo. Voor mij blijven nog 2 dames lopen en blijf een beetje achter hen aan lopen. Dat tempo kan ik nog wel tot de finish volhouden. Ik spring voor de laatste keer over de omgevallen boom, trotseer nog een laatste keer de modderpoelen. Het einde komt in zicht. Ik ben natgeregend, maar dat deert me niet. Ik ben vies, ook dat boeit me geen reet meer. Ik ben moe, maar ik loop nog. Vol trots loop ik op de finish af, ik probeer nog iets van een sprintje in te zetten. Nee, die sprint kan ik vergeten. De koek is op. De batterij is leeg. Ik heb alles gegeven wat ik had. ik heb volgens de organisatie 9865 meter gelopen. De volle afstand tijdens mijn allereerste keer cross. Ik krijg de medaille en complimenten van de finish dames. Alles gaat langs me heen. Ik ben gesloopt. Lichamelijk heb ik alles gegeven wat ik had, plus dat beetje extra.

Vies, bezweet, moe, gesloopt. But i did it!

Voor mij was het een ware uitputtingsslag. Maar ik heb achteraf gezien van iedere meter genoten. Natuurlijk heb ik in mijn hoofd flink gevloekt. De modderpoelen de huid vol gescholden. Ja ik wilde opgeven. Maar uiteindelijk, als alles achter de rug is, overheerst bij mij het gevoel van trots. Ik heb de ‘tegenslagen’ gelaten voor wat het was. Mezelf herpakt en opgepept. Dat is het gevoel dat overheerst. Ik wil, dus ik kan. En dat gevoel is heerlijk. Dat is wat hardlopen met me doet. Ik verleg mijn grenzen en daarmee mijn eigen kunnen. Zoals Dolf Jansen het zo mooi zei laatst in Bureau Sport. Ik ben geen hardloper, ik ben geen renner. Ik ben een loper.

Als afsluiting wil ik de organisatie van Mastboscross onwijs bedanken voor dit super evenement! Volgend jaar (hoe voorbarig het ook klinkt) wil ik absoluut weer meedoen.Ja het was zwaar, maar het was een genot om deel te nemen! AV Sprint, jullie bedankt voor de gastvrijheid op jullie geweldige terrein. Alle vrijwilligers ontzettend bedankt voor jullie inzet (het hele weekend)! Zonder jullie inzet zou het geen evenement zijn zoals het nu is! En als laatste aan alle enthousiaste toeschouwers, die ondanks de regen ons toch bleven aanmoedigen. Door jullie voelen wij ons ook heel even topatleten ;).

Ik ben Rimco…en ik ben een loper. En daar ben ik trots op!

 

Rechts mijn schoenen VOOR de race. Links mijn schoenen NA de race.

Groetjes,

Rimco

Een reactie

  1. Pingback: Rimco Runs

Laat even iets van jezelf horen.