Race verslag: Overbosloop Prinsenbeek

32918401Ik heb zelden een pittige race gelopen als de Overbosloop in Prinsenbeek. Na vorig weekend de Tilburg Ten Miles te hebben gelopen, stond dit weekend (zondag 13-09-2015) een 10k wedstrijd op het programma. Mijn benen voelde eigenlijk verbazingwekkend goed na de vorige race, waardoor ik vol vertrouwen naar deze run ging.
Maar o wat kwam ik bedrogen uit.

Al vroeg in de ochtend vertrok ik met de auto naar Prinsenbeek om mijn startnummer op te halen, het werd nummer 7. Ik voelde me haast een wedstrijd atleet (zonder de bijbehorende snelheid en tijden haha). Daarna nog even snel naar huis, wat eten en mezelf opmaken voor de run.
Er was wel gezegd dat het een pittige run werd, maar ja, wat is tegenwoordig pittig. NOU DIT WAS PITTIG!!!

Bij het opstellen viel me al op dat er relatief weinig lopers waren op deze afstand. Wellicht omdat het niet 1 van de bekendste runs was, of omdat het misschien te snel na de Ten Miles was. Hoe dan ook, het kon een run worden dat of een top tijd zou opleveren OF een fiasco zou worden.

Bij de start zag ik al dat het een heuvelig parcours was. Oké, dat is nieuw voor mij, want tot op heden was het alleen maar vlak en asfalt. Dit parcours was heuvelachtig, bochtig en voornamelijk op grind. Compleet anders en was ook achteraf geneigd het een trailrun te noemen. Vooral de heuvels knalde erin zeg, wow, wat is dat zwaar.
Het was een run, die bestond uit 5 ronde’s van 2km. Dus na ronde 1 (en merken dat het super zwaar was) wist ik dat het een fiasco zou worden. Ik kon de andere lopers niet bijbenen, liep steeds verder achterop. En na een ronde of 3 werd ik zelfs ingehaald door de allerlaatste renner. Dit had ik niet verwacht dat het zou gaan, vooral niet na een super race een week ervoor! Waar was die scherpte, waar was die conditie? Ik was nog maar een schim van de week ervoor.

Maar zo’n doorbijter als ik ben, gewoon doorgaan en afzien. Ronde naar ronde werden mijn benen zwaarder, laatste 2 rondes zelfs regelmatig moeten lopen omdat ik het gewoon echt even niet trok. Mijn camelbag zat niet lekker, die schuurde over mijn schouders, het was heet en het was (nogmaals) echt bizar zwaar. Diepe respect voor die trailrunners, want het is echt een klasse apart!

Laatste ronde ging in en ik zag dat de dame voor me het ook zwaar had, die kon en moest ik bijhouden. Want ja, ik wilde niet de laatste worden haha. Het bijhouden ging goed, bij de heuvels liep ze van me weg en bij het vlakke deel liep ik gemakkelijk weer bij (en er zelfs voorbij). Uiteindelijk nog een gesprekje aangeknoopt met de dame in kwestie, want ik moest even mijn gedachte verzetten om niet mijn benen te voelen. Nog een paar honderd meter en de dame daarvoor kwam in beeld. Ondertussen was de rest al gefinished, dus werden we door de commentator uitgelicht, want wie zou voor wie finishen.
De dame voor ons moest ook steeds vaker lopen in plaats van hardlopen. Zouden we die nog kunnen inhalen? De laatste loodjes diende zich aan, ik bood mijn excuses aan aan mijn mede loper, want ik wilde proberen om de dame voor ons alsnog in te halen. We waren alle 3 helemaal op, maar toch had ik nog wat kracht om te sprinten (ja, dat begint een handelsmerk te worden van me haha). Ik naderde de dame voor me snel, heel snel. Aan het publiek te horen merkte ze dat er achter zich iets gaande was. En toen ze zich omdraaien zag ze me als een debiel naar haar toe rennen. Wel tof, want ze probeerde me een echt gevecht te bieden. Wie zou voor wie eindigen! Een heuse krachtmeting terwijl je allebei moe bent, heerlijk is dat. Vooral als je met nog 50 meter te gaan voorbij rent en kunt blijven versnellen. Niet als laatste gefinished! En tjemig wat een fiasco was het zeg haha. Deze run had ik echt zwaar onderschat en daardoor heb ik veel respect voor deze run gekregen.

Bij de finish kwam de op één na laatste dame binnen en toen onze blikken elkaar kruiste, kreeg ze een vermoeid maar gemeend lachje op haar gezicht. Hardlopen is het uiterste uit jezelf halen. En dan is het gewoon super tof als je zo’n ‘gevecht’ kunt aangaan, ook al finish je ver na de rest. Het wederzijdse respect dat lopers onder elkaar hebben.

Uiteindelijk een tijd gelopen van 1:04:00. Gezien de omstandigheden een hele nette tijd. Een week na mijn eerste Ten Miles, op een heuvelig parcours, met grind in plaats van asfalt. Het was afzien, maar het sprint gevecht op het eind was absoluut de moeite waard.
Mocht je een uitdaging willen tijdens een run, dan is de Overbosloop in Prinsenbeek een aanrader voor iedere renner (uit ervaring week ik dat een goede conditie en wat ervaring een pre is).

Op naar de volgende run, De 10 van ‘t Oagje, waar ik een 5k wedstrijd ga lopen!

Laat even iets van jezelf horen.