Bredase Singelloop 2015 verslag

Gisteren was het dan eindelijk zover. De wedstrijd waar het een jaar eerder voor mij allemaal begon: De Bredase Singelloop.
Na 2 weken rust in verband met een licht overbelaste knie, ben ik afgelopen week toch even een blokje gaan lopen om mijn nieuwe schoenen in te lopen.
En ja hoor, weer die pijnlijke linkerknie.

“Nee, dit kan ik er nu echt niet bij gebruiken” was het eerste dat ik dacht. Ik moest en zou die Singelloop lopen.

Zondag, race dag. Al vroeg in de ochtend mijn spullen klaar gelegd en heerlijk boekweit pannenkoeken ontbeten die vrouwlief voor mij had gemaakt. Warme douche pakken om de spieren beetje losser te maken na een nachtje goed slapen haha.

11:45: Het was echt druk in de stad, veel toegangswegen dicht. Dus met wat kunst en vliegwerk toch mijn fiets in een fietsenstalling weten te krijgen. Dicht bij de finish, dus makkelijk om na de race weer naar huis te kunnen.

12:15: Eindelijk op het Chasseveld aangekomen, waarna ik naar de locker ruimte ga van ABN Amro om mijn spullen veilig op te bergen. (Achteraf gezien niet geheel logisch, maar goed komt ik nog wel op terug haha). Nog even bij de toilet wachten, zodat ik met een volledig lege blaas van start kan gaan. Daarna op mijn gemak naar het startvlak gaan, nou ja op mijn gemak…de tijd ging wat sneller voorbij dan ik dacht en ik MOEST nu echt in mijn vak gaan staan haha. Even wat rek en strek oefeningen doen, mezelf extra losmaken (vooral de knieën), nog de benen warm lopen en dan maar wachten op het startschot.

12:39: Het startschot klinkt, iedereen rent als een malle ervandoor. Niet echt handig, want Breda staat erom bekend dat je na de start in een trechter komt. En algauw staan we stil te wachten tot we weer wat kunnen gaan lopen. Het is stiekem warmer dan gedacht, had ik nou maar wat water meegenomen :-(.
Al snel komt dat bekende gevoel van de laatste tijd weer, de knie. Dit kan en wil ik niet hebben nu! Ik wil nu op de 10km een PR lopen. Dan zie ik de pacer voorbij komen met daarop de tijd 1:05:00. Allerlei vervloekingen komen in mijn op. Nee, dit gebeurt mij niet, 1 uur en 5 minuten is 4 minuten trager dan mijn PR. Sterker nog, in Prinsenbeek een paar weken terug liep ik een 1:04:00, dus dat zou ik dan niet eens halen.

En dan komt de bekende mindf*ck. Ik wil versnellen, maar mijn knie geeft aan dat dat niet goed is. Nou dan maar naar mijn knie luisteren. NEE! Ik wil niet langzamer gaan lopen, ik moet en zal sneller gaan lopen. Maar de pijn in mijn knie word te erg en even komt de gedachte in me op om maar te gaan lopen. Nee Rimco, we gaan niet lopen, dan maar accepteren dat een PR er niet meer inzit en dat 1:05:00 wellicht het maximaal haalbare is vandaag. Maar ik kan me er niet bij neerleggen, de pacer loopt van me weg, de frustratie blijft me parten spelen. Mijn verstand MOET op 0 nu, als ik zo blijf lopen word het helemaal een drollen wedstrijd. Uiteindelijk (bij een km of 5) leg ik me erbij neer, met pijn in mijn hart. Geen PR, geen euphorisch gevoel achteraf, geen fijne race lopen, maar gewoon uit zien te lopen.

En of het het lot is of wat anders, ik weet het niet. Maar toen ik had geaccepteerd dat dit het maximale was voor nu, ging alle pijn weg. En kon ik zowaar versnellen. Oke, het ging niet met rassenschrede, maar een versnelling zat er in. Ik kon zowaar de pacer weer zien. Sterker nog, de pacer kwam dichterbij. Uiteindelijk kon ik de pacer voorbij! Niet te enthousiast worden Rimco, blijf bij de les, niets overbelasten.
Na een paar minuten zag ik de pacer niet meer achter me. Oké, een PR zit er niet in, maar mijn tijd in Prinsenbeek kan ik halen.

We lopen het centrum weer in, wat een publiek. Ik denk niet eens meer aan PR, of overbelasting. Ik geniet van al die schreeuwende mensen die je letterlijk over de finish schreeuwen. Oké, nog een kilometer, goed op de bordjes letten, wellicht kun je nog een sprintje trekken. Vanaf de zijkant hoor ik Sanne (van de MastbosRunners, zij liep eerder die dag de 5k in 27:28!) mijn naam roepen, een bekend gezicht…extra motivatie voor het sprintje. Maar waar ik een sprintje wil gaan trekken, besluiten mensen om in groepsvorm hand in hand over de finish te willen lopen….letterlijk LOPEN. Ow nee, ik moet en zal een eindsprint inzetten. Dan maar erdoorheen ofzo, maar tot op heden heb ik altijd nog gesprint op het eind, dus nu ook. Bordjes flitsen me voorbij, en bij 250m besluit ik te gaan. Harder, sneller, nog sneller, mijn benen kunnen het amper bijhouden. Mijn knie houd zich goed, dus ik besluit nog een tandje erbij te doen. Het groepje lopers nadert en ik besluit een poging te wagen. Alsof iemand zich ermee bemoeit van bovenaf, laten 2 lopers elkaar los, ze kunnen de grip even niet houden en raken iets van elkaar verwijderd. Dit is mijn kans en spring zijwaarts ertussendoor om nog net even NOG een tandje harder te gaan. Langzaamaan word het zwarter voor mijn ogen. Ik geef alles wat ik nog in mijn lichaam heb. Alsof het het einde van een film is, word het scherm stilletjes zwarter, maar ik wil niet van opgeven weten. Ik ga nog liever out dan dat ik mezelf in ga houden. Net voor het helemaal zwart word, kom ik over de finish. En ik besluit meteen een hek vast te pakken. Even flink de zuurstof door mijn longen jagen naar mijn hart. En na een momentje word het weer helder. Ieder vezeltje in mijn lichaam geeft aan dat ik alles heb gegeven. Het was loodzwaar, maar ik heb het toch uitgelopen.

Eenmaal weer helemaal opgeladen, besluit ik naar het einde te lopen en kom ik Kim (@Kimstagram2.0) nog tegen, zij heeft even daarvoor de 5k gelopen (in 34:15). Bij het kasteel van Breda kom ik zelfs Ilse (@ilsenaaijkens) even tegen, zij heeft een supertijd neergezet tijdens de 10k! (56:06)  Moe, maar ergens toch wel heel voldaan (ja, ik heb een keer echt alles eruit gegooid wat ik in me had, voelt ook wel eens lekker), besluit ik van de finish weer helemaal naar de start te lopen (ja, daar gaat het briljante idee om je fiets bij de finish te zetten haha), om mijn spullen te pakken. En wie kom ik onderweg tegen? Is dat Niki (@Nikontherun)? En ja hoor, zo kom ik zelfs Niki tegen haha. Ook zij liep de 10k. Echter liep zij de 10k goed ziek zwak en misselijk, wat haar tijd van 1:03:33 indrukwekkend maakt. Want als je zo’n tijd kunt lopen als je totaal niet lekker bent, dan ga je ruim binnen het uur de 10k halen als je fit bent!!!! Toch top dat je het geflikt hebt meis!

14:00: Eindelijk kom ik weer in het start gebied. Want vanwege de 1/2 marathon is een groot deel van het centrum weer afgesloten, waardoor ik alternatieve route’s moet kiezen om aan het begin te geraken.
Daarna snel mijn spullen gepakt, want er liepen wat bekende van mij de 1/2 marathon, wellicht kan ik ze nog even aanmoedigen. En ja hoor, na eventjes gewacht te hebben kwam ik Monica (@MCM_run_chicks), met niet veel daarna Adri (@Adribb), op de voet gevolgd door Joëlle (MastbosRunners). Ik ga op 250m van de finish staan, om ze zo naar de finish te schreeuwen. Algauw spot ik weer een ‘bekende’ van instagram. Niemand minder dan Jessica Oosterloo (@jessicaoosterloo) zoeft als een razende voorbij. Tjemig wat heeft die meid een moordend tempo zeg (1:20:39)! En na iets meer dan anderhalf uur komt Monica in beeld (1:47:15), wat echt een superprestatie is…het was haar allereerste 1/2 marathon, met iets daarna Adri (1:49:49). Joëlle finisht haar allereerste 1/2 marathon in een super mooie strakke tijd van 2:00:36!

Daarna snel mijn fiets gepakt en lekker naar huis gefietst. Lekker naar vrouwlief en de kleine.
Het was ondanks de tegenvaller een mooie run, die smaakt naar een revanche volgend jaar ;-).

3 reacties

  1. Ha Rimco, wat leuk geschreven!! Dan zie je maar weer hoe sterk het psyche is! Je mag trots zijn op jezelf! Nu even goed voor die knie zorgen! Groetjes

  2. Je hebt alles gegeven dus daar mag je trots op zijn!
    Nu maar voorzichtig aan met die knie zodat je de komende maanden weer volop kunt lopen en er meerdere evenementen gepland kunnen worden als je dat wilt!

Laat een reactie achter bij Adri Reactie annuleren