Ik zie het momenteel echt even niet meer zitten!

Don’t worry mensen, ik ben niet ineens suïcidaal geworden. Dus haal rustig adem. Alleen die blessure drijft me zowat tot wanhoop.

Zoals jullie weten kamp ik al geruime tijd met knieklachten. En zoals jullie ook hebben kunnen lezen is er uit onderzoek gekomen dat ik last heb van een runners knee.

Afgelopen paar weken ben ik druk bezig geweest met trainen bij de sportfysiotherapeut. Daarnaast ben ik ook weer voor controle naar de sportarts gegaan.

Ik zal de afgelopen paar weken proberen te verwoorden in dit blogbericht.

Trainen, trainen en nog eens trainen.

Helaas niet de trainingen die ik zou willen doen. Maar noodgedwongen trainingen die ik heb gekregen van Rob (mijn sportfysiotherapeut). Ik moet nog altijd 3 sessies van 1 minuut 40 squaten. Daarnaast kreeg ik ook lunges op het menu, maar die werden ook weer snel van het menu afgehaald. Tijdens lunges deed mijn knie zoveel pijn, dat dat nog iets te hoog is gegrepen.

We zetten momenteel vol in op het optrainen van mijn beenspieren. Vooral vanwege het krachtsverschil in mijn rechter been, is het raadzaam om daar mee bezig te zijn.

De laatste oefeningen die ik heb gekregen ogen zo debiel, dat ik het oprecht niet durf te delen. Ik schaam me ervoor dat ik zo slecht naar mijn lichaam heb geluisterd. Dat ik niet eerder ernaar heb laten kijken. Ook gaan de vorderingen tergend langzaam, dat ik geneigd ben om over de grenzen heen te gaan, om maar sneller hersteld te zijn.

Dat laatste is natuurlijk onzin! Want over grenzen heen gaan wil alleen maar zeggen dat ik de problemen vererger. En dus mijn herstel nog langer gaat duren.

Door alle oefeningen ben ik me op pijnlijke wijze gaan inzien dat het echt slecht is gesteld met mijn rechterbeen. En daardoor ‘durf’ ik gewoon niet te gaan hardlopen. Bang dat ik de boel alleen maar ga verergeren. Bang om pijn te hebben. En dat zorgt ervoor dat ik het even niet meer zie zitten.

Ik mis het hardlopen onwijs erg. Maar de consequenties bij overbelasting zie ik ook niet zitten. En aangezien de pijn ook naderhand kan komen, weet ik dus niet wanneer ik mijn pees ga overbelasten. Het luistert echt zo nauw. Ik kan zelfs tijdens een rustige duurloop de boel onbewust al overbelasten. Dus ja, wat is dan wijsheid?

Het is voor het goed doel, dat snap ik rationeel ook wel. Alleen emotioneel gezien ben ik er helemaal klaar mee.

De sportarts heeft zelfs gezegd dat ik de Dam tot Damloop nooit had moeten lopen. De stijfheid die ik had vanaf kilometer 7 was een teken dat ik ver over al mijn grenzen heen aan het gaan was. Maar soms is het lastig, als lichaam en geest niet op één lijn zitten.

Het feit dat ik nu bewust geen wedstrijden in plan voelt ook tegennatuurlijk. Want dat doe ik gewoon het allerliefste. Maar zelfs de ‘idiootste’ fun run doe ik momenteel niet eens meer. Het is dan ook pijnlijk als je op social media al die leuke verhalen leest, hoe erg mensen genieten van hun hardloop rondje. Terwijl jij zelf gewoon even beter niet kan gaan hardlopen.

Het is voor het goed doel, dat snap ik rationeel ook wel. Alleen emotioneel gezien ben ik er helemaal klaar mee.

Ik hoop dat mijn volgende update een stukje positiever is. Maar dit is ook hardlopen (helaas). Je kunt nou eenmaal niet altijd pieken. En soms is een stapje terug nemen ook onderdeel van een flinke stap vooruit. En die gedachte houd me voorlopig op de been. De shit die ik nu heb, zorgt er voor dat ik een betere hardloper word!

Laat even iets van jezelf horen.